چند روز بعد سربازان ارتش به دهکده آمدند و همه جوانان را برای خدمت در جنگ با خود بردند؛به جز پسر کشاورز که پایش شکسته بود. این بار مردم با خود گفتند: کشاورز راست می گفت؛ ما هم نمی دانیم شاید این خوش شانسی بوده و شاید بد شانسی فقط خدا میداند؛ آری تنها خداست که میداند....کدام حادثه تلخ برای ما   مفید بوده و کدام حادثه شیرین برای ما مضر....از حوادث تلخ نباید هراسید ....چرا که  ممکن است  در آنها خیری  برای ما وجود داشته باشد و از حوادث شیرین نیز نباید مغرور شد چرا که ممکن است  آنها سر آغاز خسران و زیان ما باشند....باید دل را به آن بزرگ و توانا پیوند زد و نیت را خالص کرد و از او خواست که خیر و خوبی را در همه زندگی ما وارد کند.سرانجام ما را خیر بنویسد..هر روز از درگاهش بخواهیم که.:....الهی چنان کن سرانجام کار تو خشنود باشی و ما رستگار....