بنام خدا

شبی بی همتا و استثنایی ،

شب مشخص شدن تقدیرها ،

شب قیمتگذاری و ارزشگذاری بندگان ،

شب قدر

شبی از همین شبهاست ،

همین شبهای پیش رو ،

همین نزدیکیها !!

شبی که آسمان هزاران درجه بیشتر درهای خود را گشوده است ،

و اشک بندگان هزاران برابرقیمت همیشگی معامله میشود ،

و هر قدمی هزاران قدم تو را به محبوب نزدیک می کند .

شب دلهره های آسمانی ،

شب اضطراب تا سحر و خود را زیر قرآن قایم کردن ،

شب خدا را به محمد وعلی و زهرا قسم دادن ،

شب دستپاچگی ، هراس و وحشت ،

شب الغوث الغوث برای خلاصی از نار و آتش .

شب تقدیر مقدرات ،

شب قدر

شبی که هر کسی را به کسی می سپارند، 

یکی را به شیطان تا بنده مطلق او باشد ،

 دیگری را به نفس تا لجام گسیخته مطیع او باشد ،

و یکی را به حسین تا داغدار غربت او شود .

 بعضی را هم عباس بر می گزیند

و گروهی را فاطمه زیر چادر خاکی پناه می دهد

 و بسیاری را هم مهدی برای راه خویش انتخاب می کند ،

ما قرار است برای کدام یک هزینه شویم ؟

 مقدار ما در کدام قیمت مقدر می شود ؟

پس تا سحر بیدار میمانیم !

تا آنگاه که حسین یاران خودرا بر می گزیند خواب نمانیم !

خدایا دست نگه دار قیمت ما بیش از این نیست می دانیم ،

اما ما قرآن بر سر گرفته ایم ،

تو را به علی(ع) قسم داده ایم ما را برای هزینه شدن رکاب شیطان انتخاب مکن ،

ما را در امتداد نگاه فاطمه(س) قرار بده ،

مارا برای مهدی(عج) هزینه کن !!

خدای مهربان  حالا که به ما فرصت حرف زدن در خانه ات را داده ای پس حرف ما را بشنو !

حرف ما این است :

اللّهم ارزقنا توفیق الشّهاده فی سبیلک ،

خدایا ما را برای هزینه شدن در رکاب مهدی انتخاب کن ،

یا حق

منبع 

البته شما را به سختی ها چون ترس و گرسنگی و نقصان اموال و نفوس و آفات زراعت بیازماییم و بشارت و مژده بده صابران را (بقره۱۵۵ )

مگر آنهایی که توبه کردند و مفاسد اعمال خود را اصلاح نمودند و بیان کردند برای مردم آنچه را کتمان می کردند پس توبه این گروه را می پذیرم که منم پذیرنده تو به و مهربان به خلق (۱۶۰ بقره)

آن کسی را که در راه خدا کشته شد مرده نپندارید بلکه او زنده ابدیست ولیکن همه شما این حقیقیت را در نخواهید یافت( 154 بقره )

ولیکن آنها که اهل ایمانند کمال محبت را فقط به خدا مخصوص دارند (۱۶۵ بقره)

نیکوکار کسی است که به خدای عالم و قیامت و فرشتگان و کتاب آسمانی ایمان ارد و دارایی خود را در راه خدا دوستی خدا به خویشاوندان و یتیمان و فقیران و رهگذران و گدایان بدهد و هم خود در راه آزاد کردن بندگان صرف کند و نماز بپا دارد و زکات مال به مستحق برساند و با هر که عهد بسته به موقع عهد خود وفا کند و در کارزا و سختیها صبور و شکیبا باشد به وقت رنج صبر پیشه کند کسانی که بدین اوصاف آراسته اند آنها به حقیقیت راستگویان و آنها پرهیزکارانند.(177 بقره)

و چون بندگان من از دوری و نزدیکی من از تو بپرسند بدانند که من به آنها نزدیک خواهم بود و هرکه مرا خواند دعای او اجابت کنم پس بیاست دعوت مرا بپذیرند و باشد تا به راه سعادت راه یابند(186 بقره )

بعضی مردانند که از جان خود در راه رضای خدا درگذرند و خدا دوستدار چنین بندگانست207

پس خدا به لطف خود اهل ایمان را از ظلمات شبهات به نور حق هدایت فرمود213بقره

گمان کردید به بهشت داخل شوید بدون امتحانی که پیش از شما بر گذشتگان آمد214

چیزی را شما ناگوار شمارید ولی به حقیقیت خیر و صلاح شما در آن بوده و چه بسیار شود که دوستدار چیزی هستید و در واقع شر و فساد شما در آن است و خداوند به مصالح امور شما آگاه است (۲۱۶ بقره)

این ره است و دیگر دوم ره نیست

این در است و دگر دوم در نیست

اگر گفتند به اذن چه کسی امدی؟ بگو شنیدم:

بر ضیافتخانه فیض نوالت منع نیست

در گشاده است و صلا در داده خوان انداخته

اگر گفتند تا به حال کجا بودی؟ بگو: راه گم کرده بودم.

اگر گفتند چه چیزی آوردی؟

بگو اولا: ((دل شکسته)) که از شما نقل است:

در کوی ما شکسته دلی می خرید و بس

بازار خود فروشی از آن سوی دیگر است

و ثانیا:

من گدایم چه توانم برم در بر شاه

طمع بخششم از درگه سلطان من است

اگر گفتند بیرونش کنید بگو:

نمی روم زدیار شما به کشور دیگر

برون کنید از این در درآیم از در دیگر

اگر گفتند این جرات را از کجا آوردی؟ بگو: از حلم شما

اگر گفتند قابلیت استفاضه نداری بگو: قابلیت را هم استفاضه می فرمایید.

باز اگر از تو اعراض کردند بگو:

به و الله به بالله به تالله

به حق آیه نصرمن الله

که مو از دامنت دست برندیرم

اگر کشته شوم الحکم لله

اگر گفتند : مذنبی. بگو: اولا شنیدم شما غفارید. ثانیا من ملک نیستم آدم زاده ام. و ثالثا:

ناکرده گنه در این جهان کیست بگو

آنکس که گنه نکرده و زیست بگو

من بد کنم و تو بد مکافات کنی

پس فرق میان من و تو چیست بگو

اگر گفتند: چه می خواهی؟ بگو:

جز تو ما را هوای دیگر نیست

جز لقای تو هیچ در سر نیست

(برگرفته از کتاب تازیانه سلوک از استاد حسن حسن زاده آملی)

عالم را یه باغی فرض کنید که هر کسی فکر می کند نظر و قدرت او اصل است و دیگران فرع. و عجیب است که همه هم فکر می کنند می توانند این نظم و اساس را به خواست خود و به نفع خود بر هم بزنند اما نمی دانند که عالم صاحب و مالکی دارد و اراده او اجرا خواهد شد. در قرآن کریم بارها به انسان این مسئله تاکید و یاد آوری شده ولی انسانها با سعه صدر و حوصله مالک اصلی تصور می کنند که خود مالک شده اند ولی قرآن تاکید دارد که روزی قدرت مالک اصلی بر همه عیان می شود و کسانی که بر خلاف تصورات خود در این نظام تصرف مالکانه انجام داده اند باید پاسخ گو باشند و ان روز دیر نیست.

·         اگه می بینیم که خیلی درها توی زندگیمون یه وقتایی بسته میشن! اگه سردرگمی ها توی زندگی زیاد میاد سراغمون ٬اگه احساس میکنیم داریم در جا میزنیم و از عمرمون راضی نیستیم  شاید دلیلش این باشه که دلمون رو به غیر خدا دادیم و غیر خدا هم نمیتونه به دل ما آرامش بده............................................... عشق آن نیست که یک دل به صد یار دهی / عشق آن است که صد دل به یک یار دهی

عارفی در غاری در كوه دورافتاده اى با شاگردش نشسته و مشغول مراقبه بود.
پس ازمراقبه، شاگرد به قدرى تحت تأثير قرار گرفت كه خود را به پاى عارف انداخت و از او خواست كه قابلش دانسته و به عنوان قدرشناسى به او اجازه دهد كه به استادش خدمت كند....

عارف با لبخند سرش را تكان داد و گفت: "مشكلترين كار براى تو اين است كه بخواهى با عمل، تلافى چيزى را بكنى! ".

پیمانمان را به یاد بیاوریم

به نام دوست که هر چه داریم از اوست . یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچکس نبود

پایان نخستین شب بود پیش از آن نه شبی بود و نه روزی. عالم زر در انتظار طوفان

روز الست سکوت کرده بود . خداوند خدا همه ی ذرات را فرا خواند وذرات پراکنده

بصدای دعوت فرشتگان به هم برآمدند و در یک چشم به هم زدن پشت سر هم زانو به

زانوی هم نشستند و خداوند شروع به نوشتن کرد

در هر ذره ای می نگریست و بر لوح سبز رنگش چیزی می نوشت . نوبت من شد دیدم

که در من می نگرد. ناگهان تمام هستی ام گرم شد نگاهش را از من گرفت و قصه ام را

نوشت. روحی در من دمیده شد و امانتی بر شانه هایم هموار گردید . اسماء را آموختم و

فرشتگان را نگریستم که به امر او سجده می کردند و کفر را دیدم که تسلیم نشد؛ به امر

او" نه" گفت مسلمان نشد وبر خواسته ی خداوندگار معشوقم عشق نورزید . نگاهش

کردم دلم گرفت دلم عجیب گرفت و دلم می گیرد وقتی در مذهب عشق تسلیم نمی بینم؛

مسلمان نمی بینم . خشمگین می شوم؛ گر می گیرم آتشم می زند آری ابلیس سالهاست

.که آتشم می زند. خداوند فرمود" دور باش" و ابلیس با خود عهد بست آنروز

من هم با تو عهد بستم که جز خدا نگویم و جز خدا نپویم و ما هم پیمان شدیم آنروز

یادت می آید ؟ یادت می آید که خدا شاهد این پیوند بود؟ با تو پیوند خوردم که جز

عشق

نگویم و جز عشق نجویم و من و تو " ما " شدیم

نگاه کن ابلیس را می نگری؟ او نمی خواهد من و تو ما شویم او می خواهد خدا را جدا

کند . می بینی نقل یک نقطه است؛ نقطه ای که پر از راز و رمز است . که اگر در فکر

بالا باشد خداست و اگر در تکاپوی پایین جداست .

کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست

گشته هر گوشه چشم از غم دل دریایی

***

از وقتی انسان برای خودسازی و جبران آنچه از دست داده بود به این "سیارۀ رنج" تبعید شد ، بسیار تنها شد... هر چند روز به روز دور و برش شلوغ تر میشد و انسانهای بیشتری به او می پیوستند اما او نیاز به دوستی و مجاورت با کسی داشت که ازسوی او طرد شده بود... انگار خدا خلائی در وجود او گذاشته بود که فقط خودش میتوانست آن را پر کند. باید نزد او بازمیگشت... باید راضیش میکرد... از آن پس دنبال این بود که محبوبش چه کاری را می پسندد تا آن را انجام بدهد. کاش می دانست محبوبش چه دوست دارد.

خدا هم دوست داشت او را در کنار خود داشته باشد... چند بار برایش نامه نوشت... گفت چه چیزی او را راضی میکند... انسان دانست که این رابطۀ عاشقانه دوسویه است. مشتاقتر شد. از آن پس لبخند خدا ملاک درستی و نادرستی عمل او شد. هر گاه او لبخند می زد دیگر مهم نبود که همه دنیا به او پشت کنند اما وقتی محبوبش ناراضی بود، هیچ لبخند دیگری برای او امیدبخش و زیبا نبود.

شمس الضحی

مهم نیست که هستیم

کجا زندگی میکنیم

در جامعه چه مسئولیتی داریم

از لحاظ مادی و یا اقتصادی در چه جایگاهی هستیم

از چه جنس نژاد یا کشوری هستیم یا....

بلکه آنچه اهمیت دارد این است که حامل روح خداوندیم

و خدا ما را خلیفه خود بر زمین قرار داده

و این امانت گرانبها در دسترس ماست.

همیشه به یاد داشته باشیم و با خود تکرار کنیم:

خدا با من است من با خدا هستم.

حال که چنین است ما حامل خدا هستیم

و خدا در جای جای وجودمان جای دارد

باید به خود مهر بورزیم و خود را دوست بداریم.

بدانیم که این ظاهر طرح زیبای نقاش بزرگ است.

اگر به اقتدار او ایمان داریم

اگر او را بهترین و زبردست ترین نگار گر هستی میدانیم

اگر به استادی و آگاهی او اعتقاد داریم

پس ظاهرمان را آنطور که هست دوست بداریم.

گله نکنیم که زیباتر نیستیم

قدی کوتاه یا بلند داریم

خیلی چاق یا لاغریم

چشمها و یا بینی مان مثل فلان هنرپیشه نیست .

روزی مان یا شرایط زندگی مان کم است و مطلوب نیست.

خانه مان کوچک است یا فلان اتومبیل را نداریم.

هر آنچه داریم را دوست بداریم و شکر گزار خدای علیم باشیم.

او که خود را دوست می دارد

هر چیزی نمی خورد

هر حرفی نمی زند

هر جایی نمی رود.

او که با خود مهربان است حسادت نمی کند

کینه ای از دیگران به دل نمی گیرد

خشمگین نمی شود

دروغ نمی گوید و...

که میداند تمامی اینها روحش را به اسارت می کشند

و او را از خدای متعال دورتر و دورتر می سازند.

با خود مهربان باشیم و خود را دوست بداریم

که عشق به خود یعنی عشق ورزیدن به او

که تمامیت هستی است.